Rio de Janeiro!

Hallo allemaal,

Als eerste wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie support op weg naar en tijdens de Paralympische Spelen!

De laatste voorbereidingen in de aanloop naar Rio de Janeiro vonden plaats in het Portugese Rio Maior. Een plaats waar het Paralympisch team atletiek, maar ook zwemmen en triatlon de laatste voorbereidingen trof. Het aantal trainingen werd steeds minder hoe naar gelang de wedstrijddag dichterbij kwam. Dit wordt “taperen”genoemd.

Persoonlijk is dat echt niet mijn ding.. Hoewel ik in de trainingen die overbleven wel echt hard mocht rijden vind ik het na al die jaren nog steeds lastig om zoveel “niets” te doen. Steeds moet ik mezelf dan weer wijzen op wat ik eigenlijk wel weet. Rust is het belangrijkste onderdeel van training op deze momenten. Het echte werk is verzet! In de laatste blog hebben jullie kunnen lezen dat er deze Paralympische cyclus nogal wat tegenslagen op mijn pad zijn gekomen. Het was zo nu en dan ook lastig om echt te geloven, dat het werk dat verzet is genoeg zou zijn. Hoe dan ook, daar kon ik het verschil niet meer maken en het moest genoeg zijn!

De vlucht naar Rio was als alle anderen, wachten, wachten, beetje lezen, film kijken en nog meer wachten.. Bij aankomst in het dorp was ik verrast door de aanblik van het dorp. Na alles wat ik, net als vele anderen, al in de media voorbij had zien komen was mijn verwachting niet bijzonder hoog.
Gebouw 3 is waar wij verbleven. Een flat waar het Nederlandse team op het terras kon samenkomen en elkaar kon bijpraten over de gebeurtenissen van de dag onder het genot van een kop koffie of thee. Ook de kamer waar ik samen met een collega atleet verbleef was prima in orde. De laatste dagen in aanloop naar “DE” wedstrijd van deze spelen heb alleen nog maar lichte trainingen gedaan om wat geprikkeld te worden en her en der wat puntjes op de spreekwoordelijke i te zetten. Ik had vertrouwen en wist dat ik de beste Amy was die ik op dat moment kon zijn.

Op 0,01 seconde heb ik het Brons gemist! Dat is natuurlijk een onwijs zure appel! Iedereen om me heen feliciteerde me met mijn fantastische race en prestatie. Zelf zag ik het zo niet, ik had Brons verloren.. vond ik. Het was de beste tijd van het seizoen, dat zei iets over het seizoen.. vond ik. Wat een fantastisch eindschot! Maar te trage start.. vond ik. Ik was er stuk van! Dit was niet waar ik voor gekomen was en had mezelf enorm teleurgesteld! Een aantal weken heb ik mijn race rolstoel in de flight case in de hoek laten staan.

Het heeft een tijdje geduurd voordat ik me realiseerde dat ik alleen mezelf teleurgesteld had. Iedereen om me heen was en is trots, zo ook mijn coach die vond dat ik gezien de voorbereiding optimaal en zelfs boven zijn verwachting gepresteerd had. Inmiddels kijk ik ook met een positief gevoel terug op mijn Rio avontuur. Een medaille score van 99,99%, wie kan dat nou zeggen? Een aantal weken geleden heb ik mijn trainingsritme weer opgepakt en mijn voorbereidingen voor de wereldkampioenschappen, die in juli 2017 in Londen plaats zullen vinden, zijn begonnen.

See you in Londen!

It’s a wrap!

Het zit erop!!

Een heel moeilijk seizoen is afgesloten. Het seizoen begon met een blessure als gevolg van mijn cerebrale parese, het duurde ongeveer 2 tot 3 maanden voor de behandeling begon langzaam zijn vruchten begon af te werpen. Een paar weken daarna kwam mijn nieuwe stoel.
Het duurde lang om mee aan te kunnen passen. In eerste instantie dachten we dat dat te wijten was aan mijn vorige blessure. 3 maanden later ontdekten we dat er een probleem was met de structuur van de stoel en dat er een fout was gemaakt in de metingen. De stoel werd terug naar de fabrikant gestuurd en herbouwd het zo snel als ze konden.

Dankbaar voor de inspanningen die ze geleverd hebben, moest ik mezelf snel bij elkaar rapen, want het was inmiddels al september toen de herbouwde versie terug kwam. Deze keer is het kostte me een paar weken om me aan te passen en mijn ademhalings problemen in deze nieuwe positie, naar het best van mijn kunnen onder controle te krijgen.  (Het is nooit een van mijn sterke punten geweest ;)).
Nu nog slechts 4 tot 5 weken te gaan om  me  voor te bereiden op het WK, werden we gedwongen om te kijken naar wat haalbaar was. We zijn niet in staat  geweest om duurtraining te doen Door als dat was voorgevallen. Het was dus snel duidelijk dat als het ging gebeuren, dat op de 100 meter zou zijn. Dat is waar we ons de resterende maand tot aan het WK op gericht hebben.

We kwamen aan in Doha op de 18e. Een paar dagen om te wennen aan de hitte en luchtvochtigheid, voordat ik DE race van het seizoen moest produceren.. Dat is precies wat ik deed! 💪
Het was geen perfecte race, maar het was het beste wat ik zou kunnen zijn op dit moment. Het was onder 19 seconden en daarmee de snelste 100m ik ooit heb gereden op een groot toernooi (EK, WK of de Paralympische Spelen) en het bracht me naar een bronzen medaille!

De dag na de race raakte ik geblesseerd als gevolg van een ongeval op de transport bus.  Naast veel blauwe en schaaf plekken heb ik daarbij mijn ribben gekneusd. Dat veranderde de ene week die ik had om me voor te bereiden op de 400m, in een week van herstel met dagelijkse bezoeken aan de fysio therapeut en alleen langzaam rechte stukken rijden om de bloedcirculatie te verbeteren.
Ik wist niet wat te verwachten van de laatste race van dit seizoen maar ik wilde perse rijden. Ik heb pijnstillers gestapeld voor twee dagen en was vastbesloten om alles te geven en te proberen mijn 100% score als het gaat om medailles op grote toernooien te behouden.
Voorbereiding is de sleutel en die is er niet geweest, dat is wat tijdens de race pijnlijk duidelijk werd!  Na150m wist dat ik in de problemen zat. Ik was niet meer in staat om tempo te houden en moest toegeven dat mijn tegenstanders sterker waren. Ookal was het te verklaren, het nog steeds doet pijn om verslagen te worden.. Niet alleen verslagen worden,  maar vooral het niet voldoen aan mijn eigen standaard.

De bronzen medaille die ik behaald heb op de 100m heeft voor mij heeft een zilveren randje en geeft me het vertrouwen om zware winter training in te gaan en volgend jaar sterker terug te komen dan ik ooit ben geweest!

Groetjes Amy

November in February

Hallo allemaal,

Het is alweer even geleden dat ik iets geschreven heb. Ik ga dan ook nog even terug naar het einde van he
t inmiddels afgelopen jaar 2014. Na het EK in Swansea heb ik een paar weken rust gekregen.
Het opstarten na een paar weken rust is altijd wat moeizaam, mijn benen moeten dan weer wennen aan de benarde positie in mijn racerolstoel, maar na een week of 2 zijn we meestal weer op weg.. Ik zeg meestal, deze keer dus niet. Ik maakte me nog niet direct zorgen, maar toen het na nog eens twee weken nog steeds niet verbeterde wist ik dat er iets niet goed was. Als sporter ken je je lichaam als geen ander. Wat de oorzaak was, wist ik op dat moment niet, maar dat het uitgezocht moest worden stond als een paal boven water.
Na 6 weken was ik nog steeds niet in staat om een normale training te draaien, steeds moest ik na drie tot vier ronden matig tempo weer uit mijn stoel omdat de spanning op mijn benen veel en veel te hoog was. Inmiddels was ik bij diverse artsen geweest, zijn er foto’s gemaakt en werd alles in het werk gesteld om de oorzaak te vinden en dus ook een behandelplan op te kunnen stellen.

Nog 3 kostbare weken verder werd vastgesteld dat een simpele blaasontsteking de oorzaak was van alle ellende.. In 29 jaar heb ik nooit een blaasontsteking gehad, ik was me dan ook niet bewust van de mogelijke gevolgen die dit zou kunnen hebben op spasme. Het is ook niet het eerste waar je aan denkt als je last hebt van je benen. Ik was blij dat er een oorzaak gevonden was, dat betekend immers dat er iets gedaan kon worden. Uiteindelijk kon de behandeling net voor kerst gestart worden, maar directe verbetering mocht ik helaas niet verwachten. Het plan om in dit winter seizoen de 800m onder de knie te krijgen moest dus noodgedwongen het veld ruimen. Samen met mijn coach hebben we geprobeerd de schade zoveel mogelijk te beperken door het schema aan te passen naar wat op dat moment haalbaar was en dit van dag tot dag te bekijken, maar dat dit gevolgen zou hebben voor de rest van mijn seizoen was meer dan duidelijk.

Het nieuwe plan van aanpak, tijdens het WK in Doha de beste Amy zijn die ik kan zijn! Dit betekend dat alles wat daartussen zit van ondergeschikt belang zal zijn. Drie weken geleden hebben we ons trainingsprogramma weer op kunnen pakken en zijn we gestart met de winter training. Je zult nu dan ook de titel van dit stuk begrijpen. Topsport is keuzes maken, dat heb ik al vaker geschreven.. Dat je een keuze maakt wil echter niet altijd zeggen dat het makkelijker wordt, ookal sta je er volledig achter.
In de afgelopen twee weken ben ik mezelf dan ook al meerdere malen tegen gekomen. Ik ben een bepaald soort routine en opbouw gewend in een seizoen, dit jaar is alles anders. Ik kan me niet meten met voorgaande jaren en/of met andere atleten, rijd voor mijn gevoel slechte wedstrijden terwijl ik ook wel weet dat dat als ik er realistisch naar kijk dat misschien niet zo is10371910_779835282035693_5726350226614527742_n. Voel me langzaam en erger me vaak aan mezelf. Mijn coach noemt dit “verwachtingsmanagement”. Ik wil mijn coach Arno Mul dan ook via deze weg bedanken voor het vertrouwen en de steun die ik krijg. Ook als ik het zelf even niet zie zitten en met momenten onredelijk ben omdat mijn verwachtingen misschien de realiteit voorbij gaan. Daarin moet ik nog steeds wat stappen maken. Zo blijkt maar weer dat sport niet alleen fysiek maar ook mentale training is.

Na goede leermomenten de afgelopen weken ga ik straks mijn collega atleten nog aanmoedigen tijdens hun laatste wedstrijden in het mooie Dubai voor ik weer terugkeer naar Nederland. Daar zal ik dan doorgaan met december training in maart :). Het wordt een lange zware weg, maar mede dankzij mijn coach heb ik er vertrouwen in dat ik een goede comeback kan maken. Bedankt!

Groetjes Amy

Sporter van Helmond en Brabant!

Hallo allemaal,

De laatste paar dagen waren echt ongelooflijk!

Afgelopen donderdag vond het Sportgala van Helmond plaats, dit jaar voor de eerste keer bij Fitland XL in Helmond. Ik was benieuwd hoe de sfeer zou zijn en hoe de inrichting zou zijn. Er is immers geen theaterzaal. Bij binnenkomst was ik positief verrast!
Ook dit jaar was ik weer genomineerd als sporter van Helmond. Wat zou dat gaaf zijn, drie keer op rij dacht ik nog.. Maar ik was ook realistisch, de kans dat je drie keer op rij wint is niet erg groot. Zeker omdat er deze keer niet door de mensen in de zaal gestemd zou worden, maar door een samengestelde jury bestaande uit oud-sporters, politici en media.

Later op de avond was het zover, de verkiezing van sporter van het jaar.. JAAAA ik was het toch weer geworden!! Wat een enorme eer en tevens een bekroning op het harde werk en de vele uren die ik samen met o.a. mijn coach Arno Mul en personal trainer Gerard Fijen, heb gemaakt om deze prestaties neer te kunnen zetten. Na afloop van het officiële gedeelte hebben we natuurlijk nog wat na geborreld, maar ook weer niet te lang, want de dag erna moest er gewoon weer getraind worden en die avond vond het sportgala van Brabant plaats, ook daar was ik genomineerd. Deze keer in de categorie “Gehandicapte sporter”.
De concurrentie was stevig! In deze categorie waren tevens genomineerd, mijn collega atleet Kenny van Wheegel en Sanne Voets. Totaal tegen mijn verwachting in won ik ook deze prijs!! Ik kon het haast niet geloven! Wat een week was het nu al! Later op de avond bleek dat de grootste verassing nog moest komen..

Na uitreiking van de prijs door de wethouder van sport, dhr. Stienen, maakte de wethouder van de gelegenheid gebruik om het verhaal omtrent mijn nieuwe race rolstoel onder de aandacht te brengen! Even terug naar het begin..
Een maand of vier geleden heb ik contact gezocht met de gemeente Helmond om te kijken of er mogelijkheden waren om een bijdrage te krijgen voor een nieuwe racerolstoel. Ik werd uitgenodigd om te komen praten en uit te leggen waarom een nieuwe stoel noodzakelijk was en wat de kosten hiervan waren. Een aantal weken later kreeg ik te horen dat men uit het topsport fonds een bijdrage van €2.500,- zou leveren in januari 2015. Fantastisch nieuws!
Weer terug naar mijn verhaal..
De wethouder vertelde bovenstaand verhaal en maakte aan het publiek bekend dat zij namens de Gemeente Helmond 2.500,- bij zouden dragen aan mijn stoel. Vervolgens gaf hij aan dat het toch geweldig zou zijn als ze samen met de Brabantse ondernemers in de zaal op deze avond het totaal bedrag dat nodig was voor mijn stoel, bij elkaar konden krijgen. Niet veel later, deed Fitland XL een bijdrage van €1.000,- en Frans-Jozef Maas van Igopost verdubbelde het bedrag met een bijdrage van €3.500,-.

Na afloop van het officiële gedeelte is het resterende bedrag ook nog ingezameld. Deze actie was voor mij een totale verassing en zoals je zult begrijpen de echte kers op de taart!  Dit gaat voor mij het verschil maken het komend seizoen! Alle Sponsoren nogmaals bedankt! (Hier vind u een overzicht van iedereen die een bijdrage heeft geleverd)

De afterparty van het sportgala van Brabant ging na dit geweldige nieuws dan ook tot in de late uurtjes door. Hieronder een impressie van beide gala’s!

Groetjes Amy

 

EK Swansea

Van 18 tot en met 23 augustus vonden de Europese Kampioenschappen plaats in Swansea.

Tijdens de voorbereidende “stage” op Papendal kwam ik een paar dagen voor vertrek ongelukkig ten val door een aanrijding met een collega atleet. Haar stoel verbogen, mijn arm lag open. In eerste instantie was er verder weinig met me aan de hand. Haar stoel was er minder goed aan toe. Gelukkig waren Frank en Coen op Papendal en kon het probleem verholpen worden.
Na verloop van tijd kreeg ik vocht in mijn arm. Niet echt de voorbereiding zoals ik me dat had voorgesteld. Ik kon wel rijden maar voelde me wel wat beperkt. In ieder geval kon vastgesteld worden dat er geen sprake was van een ontsteking, dat was al een geruststelling.

Toen was het zover, de dag van de 100m. Met vocht afdrijvende tape wurmde ik mijn dikke arm in een compressie shirt. Het aantrekken was vervelend maar daardoor had ik bij het rijden geen last, prima! Voor degene die Swansea niet kennen, het is een plaats die niet bepaald bekend staat om het goede klimaat. Waar je zeker van kon zijn is dat er een stevige wind zou staan. Stille hoop was dat het wind in de rug zou zijn, maar helaas! Voor de omstandigheden (hele zware tegenwind) reed ik toch een hele goede race en wist ik een zilveren medaille binnen te halen!

Een paar dagen later was het tijd voor de 800m. Mijn teamgenoot Desiree keek er als zo’n beetje de hele week naar uit en ik er tegenop.. Helemaal niet mijn ding, zeker niet zonder voorbereiding op deze afstand en dan ook nog in hele zware omstandigheden. De coach vroeg naar mijn plan van aanpak. Ik had niet echt een idee. Pas twee keer eerder had ik deze afstand gereden, maar dan alleen in goede omstandigheden..
Uiteindelijk bedachten we samen wat haalbaar moest zijn. Daar gaan we, callroom in, richting de start.. Na de eerste 200m wist ik al dat het plan dat we vooraf gemaakt hadden het raam uit kon, ik kon het simpelweg niet voor elkaar krijgen. Ook niet gek natuurlijk als je helemaal geen duur vermogen getraind hebt maar wat baalde ik zeg! Ik houd niet van de 800m maar als ik meedoe wil ik winnen, dat zit er nou eenmaal in! Na 400m was ik gesloopt! Ik dacht alleen maar.. OMG ik moet gewoon nog een heel rondje. De twee Engelse dames had ik al lang ver voor me moeten laten gaan, van wat er zich achter me afspeelde had ik geen idee.. Ik moest het alleen doen.. en dat was zwaar! Heel zwaar met deze mega harde wind! De tijd was dan ook ver van de tijd die we in gedachten hadden en ver van wat ik de vorige twee races gedaan had. Des al niet te min was het voldoende voor het Brons! Dat was echt tegen mijn verwachtingen in.

Ik maak me nog niet de illusie dat ik bij de top behoor als het gaat om de 800m want ik ben er me zeker van bewust dat ik er op wereld niveau op dit moment nog zeker niet aan te pas kom, maargoed, daar is de winter voor. Voor nu heb ik het EK afgesloten met één Zilveren en en Bronzen medaille!

Groetjes Amy

 

Back on track!

Hallo allemaal,

13 januari 2014 was de dag dat ik mijn carrière als voltijd atleet weer heb opgepakt. De eerste week trainde ik op het Olympisch trainingscentrum Papendal. Op 21 januari vertrokken we met het hele team naar Tenerife voor de eerste trainingsstage van het jaar. Niet slecht getimed als zeg ik het zelf 😉

De grote vraag was echter.. Wat kan en moest ik van mezelf verwachten deze stage en de weken daarop volgend. Daar had ik geen idee van en mijn coach ook nog niet op het moment dat we aankwamen. Kijken waar we staan en vanuit daar weer verder was dan ook het plan van aanpak voor de komende tijd.
De eerste weken waren niet makkelijk. Natuurlijk wist ik nog wel hoe het moest, maar voornamelijk mijn coördinatie liet te wensen over. Ook had ik erg veel last van mijn benen. Erg frustrerend.. Mijn hoofd wilde wel maar de rest van mijn lijf nog niet. Na een aantal weken van zeer wisselvallig trainen met en nog veel meer blauwe plekken begon je langzaam weer een schim te zien van hoe het was! De snelheid kreeg ik er wel weer in, maar op mijn uithoudingsvermogen heb ik heel wat in moeten leveren de afgelopen maanden. We hebben er dan ook voor gekozen om me dit seizoen op de sprint te richten ondanks het feit dat de 800m dit jaar is toegevoegd aan het programma in de plaats van mijn favoriete onderdeel de 200m. Erg jammer!

Na pas vier maanden trainen nam ik deel aan Grand Prix wedstrijd in Zwitserland met daarop volgend de Daniela Jutzeler meeting. Zoals ieder jaar..
Maar dit jaar was anders.. Ik had stil gestaan en de rest had door getraind. Hier werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt en zou ik ontdekken hoe ik ervoor stond. Ik begin met de 800m. Ik hoor je denken.. Dat deed je toch niet…?! Waarom dan nu in vredesnaam??!

Ik miste alle uithoudingsvermogen om dit goed te kunnen doen. Heb hier nooit op getraind en zal dat voorlopig ook nog niet gaan doen… Het gaat om een groter belang.. Om te voorkomen dat we op de Spelen in Rio de Janeiro in 2016 nog maar 1 onderdeel hebben vond ik dat ik het aan mijn sport verplicht ben om in ieder geval te zorgen dat ik op de ranglijst zou komen te staan met een 800m om dit te voorkomen. Dat is wat alles wat het was. Internationaal kom ik er nog niet aan te pas, maar dat verwachte ik ook niet.

Foto gemaakt door Helene Wiesenhaan

Nu ging het pas echt beginnen, de sprint onderdelen, daar ging het om. Dat wilde ik goed doen! BAM!! twee Nederlandse Records en persoonlijk beste tijden op de 100m en 200m! De tijd van de 200m stond als sinds 2012.. En dat na een periode van 10 maanden besteedt aan mijn studie en pas vier maanden trainen. Totaal niet verwacht maar extreem blij mee!! 0.04 en 0.05 seconden langzamer dan mijn Australische concurrente en daarmee nummer drie op de wereldranglijst. “Dat is pas een benchmark” Aldus de coach.. en zo is dat! Inmiddels weer diverse uitnodigingen ontvangen voor Diamond League wedstrijden in Schotland, Engeland en België dus ik denk dat ik met recht kan en mag zeggen..

GLAD TO BE BACK ON TRACK!

World Championships Lyon

Hallo allemaal,

Van 20 tot en met 28 juli worden de Wereldkampioenschappen gehouden in Lyon.

Amy2_HONTijdens de Paralympische spelen in Londen reden we nog eerst series en later die dag de finales. Hier rijden we rechtstreeks de finales. Jammer dat niet alle deelnemers die in Londen aan de start stonden nu ook hier aanwezig zijn, maar het is niet anders.

Zelf mocht ik al meteen op de eerste dag in actie komen. Voor de start zag ik mijn vader staan in de bocht, met zijn fotocamera. Hij was samen met mijn broer op de motor naar Lyon gekomen om mijn races te zien. Hij stak zijn hand op, ik stak mijn hand op en knikte. Ik wist dat het goed was! Ik zou hier in Lyon het beste laten zien dat ik in me had en dat was goed.

De 200m was een spannende race, ik was goed weg en bleef tot het einde van de bocht nek aan nek met mijn concurrente Rosemary Little. Ik maakte wat foutjes, daar profiteerde zij direct van. Terrecht! Ondanks wat foutjes reed ik in een seizoens beste tijd naar Brons, heel tevreden dus!

Twee dagen later mocht ik al aantreden voor de 100m. Kon ik hier “mijn” tweede plek dan weer opeisen na een seizoen als dit, waar de studie toch duidelijk op nummer 1 stond en voorlopig nog even staat?
Het startschot klonk.. Opnieuw was ik goed weg!! Versnelde goed door, maakte goed lengte.. deze keer geen fouten. Met opnieuw een seizoens beste tijd reed ik deze keer met een redelijke voorsprong naar het Zilver!!

Copyright by Helene Wiesenhaan
Copyright by Helene Wiesenhaan

In de mixed zone staat de media je op te wachten.. Wat ik vond van dit WK?
Het was fantastisch!! Niet vergeten, het is mijn éérste WK. Misschien een beetje vreemd, eerst de Spelen, daarna pas WK, maar daarom niet minder gaaf!

Als je dan een Bronzen en een Zilveren medaille haalt met twee seizoens beste tijden in een jaar waar je studie duidelijk op één staat, en deze volledig op schema is, is dat echt boven verwachting!

Nog één grote wedstrijd te gaan dit seizoen.. En niet zomaar één.. Opnieuw in een volledig uitverkocht stadion waar 80.000 mensen ons over de finnish van de 100m zullen schreeuwen. Nog even terug naar waar het een jaar geleden allemaal begon! Op 28 juli in het Olypisch Stadion van Londen..De Anniversary Games!

Ik kijk ernaar uit!

Groetjes Amy

 

 

 

Preparation for World Championships

Hoi Allemaal,

Op woensdag 10 juli zijn we met het DPT afgereist naar Barcelona om ons voor te bereiden op de Wereldkampioenschappen die van 20 tm 28 juli plaatsvinden in Lyon.

De faciliteiten waren voor ons voor een groot deel al bekend omdat we afgelopen jaar in aanloop naar Londen ook onze voorbereiding gedaan hebben in Barcelona. Waar we vorig jaar nog met busjes heen en weer moesten rijden van onze verblijfplaats naar de baan, verbleven we deze keer op het terrein. De baan en de krachtruimte op een paar 100 meter van onze kamer. Beschikking tot een fysioruimte en toegang tot het zwembad. Ideaal dus.

De eerste training na de vlucht is altijd een beetje rustig aan. Stoel in elkaar zetten, kijken of alles nog goed functioneerd en een beetje losrijden. Langzaam maar zeker kwamen we allemaal steeds meer in vorm gedurende de week. Ook deze trainingsstage werd weer afgesloten met een test 30 meter vliegend. “Zelfvertrouwen tanken” wordt het door de coaches veelal genoemd.

Ik heb lekker getrained deze week, er zat wel snelheid in, maar hoeveel?
Wat was realistisch na een seizoen als dit? Geen idee.. Gewoon rijden maar.. Dat deed ik. Totaal onverwacht wist ik toch nog een persoonlijk record te rijden op de 30 meter vliegend! De vorm is op tijd, ik ben er klaar voor!

Vandaag vertrekken we om 13.30 uur richting het vliegveld en reizen we door naar Lyon.

Groetjes Amy

 

Arena Games

Hallo allemaal,

Vandaag de laatste wedstrijd van het baancircuit voordat we aanstaande woensdag vertrekken naar Barcelona.

De Arena Games werden gehouden in hilversum. Ik reed twee solide races  met opnieuw een seizoens best op de 200m. Ik vertrek dus met een tevreden gevoel richting Barcelona.
Daar blijven we een week om ons zo optimaal mogelijk voor te bereiden op de Wereldkampioenschappen in Lyon.

Groetjes Amy

Grand Prix Final Birmingham

Hallo allemaal,

De afgelopen weken zijn bijzonder drukke weken voor me geweest, met allerlei wedstrijden, examens, deadlines voor rapporten, mondelingen etc.
Voor trainen heb ik dan ook weinig tijd gehad de afgelopen weken!

Daar baalde ik van, want ik had de eer om dit weekend deel te mogen nemen aan de Grand Prix Finale in Birmingham! Een re-race van de Paralympische finale voor publiek, daar wilde ik het natuurlijk goed doen.
Na aankomst in Birmingham zijn we later die dag nog richting de baan gegaan om de stoelen in elkaar te zetten en even wat los te rijden en of lopen. Alles vast in gereedheid gebracht voor de wedstrijddag.

De wedstrijd startte pas later op de middag. Dit gaf mij de gelegenheid om nog even een afspraak te maken bij de Engelse fysio. Later die dag ging ik richting het stadion. MIjn schouder zat nog een beetje vast.. Gelukkig was ik vroeg aanwezig en mocht ik even gebruik maken van één van de rollerbanken van de Engelsen om wat meer meters te kunnen maken dan mogelijk was op het korte binnenbaantje dat beschikbaar was voor warming up.

Zonder verwachtingen stond ik aan de start, de motivatie was er zeker! Rammen op die kar zo hard als ik kon. Netjes op techniek was nu even niet belangrijk, als het maar hard ging.. Dat ging het! Ik maakte nog een stuurfout aan het einde van de bocht, maar lag comfortabel tweede, en eerste worden was niet haalbaar dat wist ik.. In de baan blijven,  en sterk finnishen, dat was nu het belangrijkste. In een seizoens beste tijd reed ik naar Zilver!

Met een tevreden gevoel weer het vliegtuig in en terug naar huis, waar ik direct weer met mijn neus in de boeken kon voor het examen van de volgende dag!

Groetjes Amy