Rio de Janeiro!

Hallo allemaal,

Als eerste wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie support op weg naar en tijdens de Paralympische Spelen!

De laatste voorbereidingen in de aanloop naar Rio de Janeiro vonden plaats in het Portugese Rio Maior. Een plaats waar het Paralympisch team atletiek, maar ook zwemmen en triatlon de laatste voorbereidingen trof. Het aantal trainingen werd steeds minder hoe naar gelang de wedstrijddag dichterbij kwam. Dit wordt “taperen”genoemd.

Persoonlijk is dat echt niet mijn ding.. Hoewel ik in de trainingen die overbleven wel echt hard mocht rijden vind ik het na al die jaren nog steeds lastig om zoveel “niets” te doen. Steeds moet ik mezelf dan weer wijzen op wat ik eigenlijk wel weet. Rust is het belangrijkste onderdeel van training op deze momenten. Het echte werk is verzet! In de laatste blog hebben jullie kunnen lezen dat er deze Paralympische cyclus nogal wat tegenslagen op mijn pad zijn gekomen. Het was zo nu en dan ook lastig om echt te geloven, dat het werk dat verzet is genoeg zou zijn. Hoe dan ook, daar kon ik het verschil niet meer maken en het moest genoeg zijn!

De vlucht naar Rio was als alle anderen, wachten, wachten, beetje lezen, film kijken en nog meer wachten.. Bij aankomst in het dorp was ik verrast door de aanblik van het dorp. Na alles wat ik, net als vele anderen, al in de media voorbij had zien komen was mijn verwachting niet bijzonder hoog.
Gebouw 3 is waar wij verbleven. Een flat waar het Nederlandse team op het terras kon samenkomen en elkaar kon bijpraten over de gebeurtenissen van de dag onder het genot van een kop koffie of thee. Ook de kamer waar ik samen met een collega atleet verbleef was prima in orde. De laatste dagen in aanloop naar “DE” wedstrijd van deze spelen heb alleen nog maar lichte trainingen gedaan om wat geprikkeld te worden en her en der wat puntjes op de spreekwoordelijke i te zetten. Ik had vertrouwen en wist dat ik de beste Amy was die ik op dat moment kon zijn.

Op 0,01 seconde heb ik het Brons gemist! Dat is natuurlijk een onwijs zure appel! Iedereen om me heen feliciteerde me met mijn fantastische race en prestatie. Zelf zag ik het zo niet, ik had Brons verloren.. vond ik. Het was de beste tijd van het seizoen, dat zei iets over het seizoen.. vond ik. Wat een fantastisch eindschot! Maar te trage start.. vond ik. Ik was er stuk van! Dit was niet waar ik voor gekomen was en had mezelf enorm teleurgesteld! Een aantal weken heb ik mijn race rolstoel in de flight case in de hoek laten staan.

Het heeft een tijdje geduurd voordat ik me realiseerde dat ik alleen mezelf teleurgesteld had. Iedereen om me heen was en is trots, zo ook mijn coach die vond dat ik gezien de voorbereiding optimaal en zelfs boven zijn verwachting gepresteerd had. Inmiddels kijk ik ook met een positief gevoel terug op mijn Rio avontuur. Een medaille score van 99,99%, wie kan dat nou zeggen? Een aantal weken geleden heb ik mijn trainingsritme weer opgepakt en mijn voorbereidingen voor de wereldkampioenschappen, die in juli 2017 in Londen plaats zullen vinden, zijn begonnen.

See you in Londen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *